Korsarz. Piracka pomyłka, Helena Leblanc

RECENZJA PATRONACKA

– Dziewczyny nie mogą być piratami! – Słowa Kacpra ciągle brzmiały w uszach dziesięcioletniej Dagmary.

Są takie książki, które potrafią porwać czytelnika w swój świat i sprawić, że trudno odłożyć je choćby na chwilę.

Tego dnia Dagmara wyszła na plac zabaw w pirackim kapeluszu, doczepianym kolczyku i z plastikową posrebrzaną szablą. Kasztanowe włosy związała w kucyk, a na nogach – mimo maja – miała kozaki, które wytargała z szafy, kiedy jej mama nie patrzyła.

Daga niedawno obejrzała Piratów z Karaibów i zakochała się w Jacku platoniczną miłością. A za wzór wzięła sobie dzielną Elizabeth Swann.

– A właśnie, że mogą! – wydarła się mu prosto w twarz, aż zawachlował odstającymi uszami.

„Korsarz. Piracka pomyłka” od Helena Leblanc zdecydowanie należy do tego grona. To kolejna książka tej autorki, która trafiła w moje ręce, i po raz kolejny przekonałam się, że jej historie potrafią dostarczyć mi mnóstwa emocji. Już od pierwszych stron dałam się wciągnąć w tę opowieść, a im dalej czytałam, tym bardziej chciałam poznać dalsze losy bohaterów. Wiecie, jak to jest, kiedy obowiązki czekają, a człowiek najchętniej zostałby jeszcze na kilka stron? Właśnie tak miałam podczas tej lektury!

Autorka stworzyła historię, która angażuje i nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Nie brakuje emocji, napięcia ani momentów, które potrafią zaskoczyć. To jedna z tych książek, przy których łatwo stracić poczucie czasu, bo chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej.

– Czego ja muszę wysłuchiwać – jęknęła Daga, ale mimo wszystko uśmiechnęła się do Kaśki. – Może potrzebujesz urlopu?

– Tak, na pewno – potwierdziła młoda.

Jedyna szansa w tym, że ten wyjazd się uda – pomyślała Kasia, tuląc starszą siostrę. Kacper, jeśli gdzieś tam jesteś i mnie słyszysz, pomóż mi ją uratować, proszę.

Na szczególną uwagę zasługują bohaterowie. Zostali świetnie wykreowani i nie są jedynie tłem dla rozgrywających się wydarzeń. Każdy ma swój charakter, własne motywacje i sposób postępowania. Co bardzo mi się podobało, również ci mniej sympatyczni bohaterowie potrafią wzbudzić zainteresowanie. Nie wszyscy pozostają tacy sami od początku do końca – niektórzy zmieniają swoje postępowanie, pokazując, że nawet osoby, które początkowo trudno polubić, mogą zaskoczyć czytelnika. Dzięki temu postacie są bardziej wiarygodne, a ich historie jeszcze ciekawsze.

– Daga, rusz tyłek, bo spóźnisz się do pracy! – Usłyszała głos siostry, która próbowała zepchnąć ją z łóżka. […]

Dagmara otworzyła oczy i ze złością popatrzyła na Kasię tylko po to, żeby zaraz zobojętnieć. Było jej wszystko jedno. Jeszcze trzy lata temu miała wszystko. Ukochaną pracę, świetnego narzeczonego, przyszłość. Teraz nie zostało nic oprócz bólu, a taki wybór jej nie zadowalał, wolała więc nie czuć niczego.

„Korsarz. Piracka pomyłka” dostarczył mi wielu emocji i sprawił, że na czas lektury mogłam całkowicie zanurzyć się w przedstawionym świecie. To historia, która zostawia po sobie niedosyt, a zakończenie sprawia, że od razu zaczyna się myśleć o tym, co przyniesie kolejna część.

Jako patronka medialna z ogromną przyjemnością polecam Wam tę książkę! Jeśli lubicie historie, które wciągają, angażują emocjonalnie i pozwalają zżyć się z bohaterami, myślę, że warto dać jej szansę.

A ja? Ja już niecierpliwie czekam na kolejny tom! Nie chcę jeszcze żegnać się z tymi bohaterami i jestem bardzo ciekawa, czym autorka zaskoczy nas następnym razem. To kolejna jej książka, która znalazła u mnie swoje miejsce, i mam nadzieję, że jeszcze niejedna historia tej autorki przede mną. Na koniec mam też dla siebie małą książkową radość! ? Właśnie wygrałam antologię pt.„Gorąca trzydziestka, za mundurem” w której Helena Leblanc zamieściła swoje opowiadanie. Tym bardziej cieszę się na tę lekturę i już nie mogę doczekać się, aż sprawdzę, co tym razem przygotowała!

Dagmara obudziła się w nieznanym pokoju. Drzwi i okna były zamknięte, a rolety zasunięte, więc nie dało się określić, jaka jest pora. Tym bardziej nie mogła sobie przypomnieć, jak się tu znalazła. Bolała ją głowa i bardzo chciało jej się pić, ale poza tym na ciele nie miała żadnych śladów walki ani przemocy.Gdzie ja jestem? Czemu mam kaca, choć nie piłam alkoholu? Ktoś mnie tu zamknął? – zastanawiała się, próbując dojść do tego, co pamięta jako ostatnie.

„Korsarz. Piracka pomyłka” to książka, która dostarczyła mi wielu emocji, wciągnęła na dobre i pozostawiła apetyt na więcej. Zdecydowanie polecam, a na kolejny tom czekam z niecierpliwością!